ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ

cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-131Ο Βασιλίσκος είναι ένα είδος δράκου που μπορούμε να τον συναντήσουμε με τρεις διαφορετικές μορφές! Η πιο συνηθισμένη είναι η αναπαράστασή του σαν μια πελώρια σαύρα που πολλές φορές έχει πάνω από τέσσερα πόδια. Άλλη μια γνωστή μορφή του, αυτή που τον συναντήσαμε και στην πρώτη ταινία του γνωστού μυθιστορήματος Χάρυ Πότερ, είναι σαν ένα τεράστιο φίδι. Και η τελευταία και πιο αινιγματική είναι ένας περίεργος συνδυασμός ερπετού και κόκορα γνωστό και ως Κόκατρις(cockatrice). Πολλοί μάλιστα θεωρούν την τελευταία σαν ένα διαφορετικό είδος δράκου, που έχει όμως παρόμοιες ιδιότητες με αυτές του βασιλίσκου και θεωρείται εξέλιξη του.

Κύριο χαρακτηριστικό και των τριών μορφών είναι ένα μικρό λοφίο στο κεφάλι τους που μοιάζει με μικρό στέμμα. Εξου και το όνομα βασιλίσκος που στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει μικρός βασιλιάς. Ένα άλλο πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του βασιλίσκου είναι το θανατηφόρα του βλέμμα και η δηλητηριώδη του ανάσα. Σύμφωνα λοιπόν με το μύθο μπορούσε να σκοτώσει το μεγαλύτερο ζώο μόνο με ένα βλέμμα, και η ανάσα του μαραζώνει τα πιο ζωντανά δέντρα.

Από όποιο ποτάμι πιει μολύνεται μόνιμα. Ακόμα και ο ιδρώτας του είναι τοξικός. Προκαλεί στα πουλιά που πετούνε από πάνω του το θάνατο, φτύνοντας το δηλητηριασμένο σάλιο του στον αέρα και από όποια γη περνάει αφήνει πίσω του άγονη έρημο.

Μόνο τρία πλάσματα μπορούν να αντιμετωπίσουν το βασιλίσκο. Η νυφίτσα που έχει ανοσία στο θανατηφόρο βλέμμα του, ο κόκορας γιατί το εντυπωσιακό λειρί του κάνει τον δράκο να το βάζει στα πόδια, και ένα φυτό που αντέχει το δηλητήριο του και το οποίο χρησιμοποιούν οι νυφίτσες αν τραυματιστούν από την μάχη μαζί του.cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-151

Σε μια μάχη που έδωσε ένας ιππότης με το δράκο αυτό κατάφερε ένα θανατηφόρο χτύπημα αφήνοντας το πλάσμα άψυχο. Το δηλητήριο του όμως πέρασε μέσα από την λόγχη του σκοτώνοντας ακαριαία τόσο τον ίδιο όσο και το άλογό του.

Σε μία διαφορετική ιστορία στην μεσαιωνική Αγγλία υπήρχε μία καλόγρια που βρήκε στο κελάρι του σπιτιού της ένα παράξενο πλάσμα και το κράτησε για κατοικίδιο. Μόνο όταν μεγάλωσε αντιλήφθηκε την πραγματική του ταυτότητα. Ήταν ένας Κόκατρις μισός κόκορας μισός ερπετό. Ο δράκος έκανε το κελάρι της καλόγριας φωλιά και έβγαινε μόνο για να τραφεί από τα ζωντανά των γύρω χωρικών και να αντιμετωπίσει τους πολύ γενναίους ή πολύ ανόητους που ήθελαν να λυτρώσουν το χωριό από την τυραννία του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μετά από καιρό πέρασε από την περιοχή ένας διαβάτης που γνώριζε την λύση στο πρόβλημα τους καθώς ήξερε τι μπορεί να σκοτώσει αυτό το τέρας. Γνώριζε πως το βλέμμα του βασιλίσκου μπορεί να σκοτώσει έναν άλλο όμοιο του. Έτσι μόλις άκουσε το πρόβλημα τους τους σύστησε να βάλουν κρυφά ένα καθρέφτη στο κελάρι. Όταν ο βασιλίσκος γύρισε προσπάθησε να επιτεθεί με το θανατηφόρο βλέμμα στο είδωλό του σκοτώνοντας έτσι τον εαυτό του.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις γύρω από αυτόν τον δράκο οι περισσότερες από της οποίες δημιουργήθηκαν την εποχή του μεσαίωνα. Άλλες τον θέλουν μικρό σε μέγεθος, όχι μεγαλύτερο από 20 εκατοστά και άλλες θεωρούν ότι είναι τόσο μεγάλος που για να χορτάσει χρειάζεται μια αγελάδα. Με το πέρασμα των χρόνων η σχέση του με τον κόκορα από εχθρική έγινε όχι μόνο αναγκαία, άλλα απαραίτητη καθώς σύμφωνα με κάποιους μελετητές για να γεννηθεί ένας βασιλίσκος πρέπει να κλωσήσει κόκορας επτά χρονών το χωρίς τσόφλι αυγό ενός ερπετού. Η σχέση των δύο αυτών πλασμάτων έγινε τόσο έντονη ώστε να δημιουργηθεί μία νέα μορφή από την συγχώνευση αυτών των δύο. Η εξέλιξη του βασιλίσκου ο Κόκατρις. Το πλάσμα αυτό με τις τόσο μοναδικές ιδιότητες δεν άφησε ανεπηρέαστη την αλχημεία. Είχαν εκδοθεί και κάποια βιβλία για αλχημιστές που περιέγραφαν πως να δημιουργήσεις ένα βασιλίσκο ώστε να χρησιμοποιήσεις τις στάχτες του για την παραγωγή ασημιού ή και χρυσού.

Παρόλο τον ερχομό την Αναγέννησης και την πιο ορθολογική αντιμετώπιση των πραγμάτων ο βασιλίσκος άργησε να βγει από τα βιβλία των βιολόγων. Ο Albertus Magnus στο βιβλίο του De Animalibus γράφει για την θανατηφόρα ματιά του αλλά αρνείται τις υπερβολικές θεωρίες όπως ότι γεννιέται από αυγό που έχει κλωσήσει κόκορας. Ακόμα και ο Leonardo Da Vinci γράφει στη ζωολογία του για το πλάσμα αυτό σαν να είναι πραγματικό. Γράφει πως είναι τόσο αδίστακτο που αν δεν καταφέρει να σκοτώσει κάποιο ζώο με τη ματιά του, εξασκείται πάνω στα φυτά και τα κάνει να μαραίνονται. Γράφει επίσης πως το μόνο ζώο που μπορεί να τον αντιμετωπίσει είναι η νυφίτσα.

Είναι τόσο μεγάλη η επιρροή του δράκου αυτού που ακόμα και οι σημερινοί βιολόγοι έχουν δώσει το όνομα βασιλίσκος σε μία οικογένεια σαυρών που ζει στα δάση της Κεντρικής Αμερικής. Η επιστημονική του ονομασία είναι Basiliscus Vittatus ή καφέ βασιλίσκος. Το μέγεθος του μπορεί να φτάσει τα 40 με 50 εκατοστά και πήρε το όνομα του χάρη στο λειρί που φέρει στο κεφάλι. Μπορεί να περπατάει πολύ γρήγορα ακόμα και πάνω στο νερό για αυτό το λένε και σαύρα του Ιησού Χριστού.cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-171

cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-161

Advertisements

Γκαργκόιλ (Gargouille-Γαλλία)

cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-5Δεν πετούν όλοι οι δράκοι φωτιά ή δηλητηριώδη αέρια. Κάποιοι πετούν πίδακες νερού με εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα. Το 520μ.Χ. η Ρουέν, πρωτεύουσα της Νορμανδίας βρισκόταν υπό πολιορκία όχι από κάποιο εχθρό ή από λοιμό, αλλά από κάτι πολύ πιο απειλητικό.

Είχε εμφανιστεί ένα πρωινό από της όχθες του ποταμού. Στην αρχή εμφανίστηκε ένα μεγάλο φολιδωτό κεφάλι, πάνω σε ένα μακρύ λαιμό που έμοιαζε σαν ερπετοειδούς κύκνου. Είχε λεπτό ρύγχος και σαγόνια, και δύο τεράστια καστανά μάτια που έλαμπαν σαν φεγγαρόπετρες. Και καθώς το νερό έπεφτε από τους ώμους του εμφανίστηκε το πλάσμα που έμοιαζε σαν ένα τεράστιο θαλάσσιο ερπετό. Το κολοσσιαίο μέγεθος του σκίασε τον τόπο και οι μεμβράνες που είχε για δάχτυλα άρχισαν να αφήνουν τα ίχνη τους στην στεριά.

Αφού παρατήρησε για λίγο την περιοχή γύρω του, άνοιξε τα σαγόνια του και έριξε με τρομερή πίεση πίδακες νερού δημιουργώντας παλιρροϊκά κύματα που κατέκλυσαν την γύρο περιοχή. Από εκείνη την ημέρα το τρομερό αυτό πλάσμα ονομάστηκε από τους ντόπιους Gargouille, ή σε συντομία Gargler. Οι αγροί καταστρέφονταν και πολλοί άρχισαν να πεινάνε. Άλλους τους είχε καταπιεί ο δράκος ενώ άλλοι βρήκαν το θάνατο από πνιγμό καθώς αναποδογύριζε τις βάρκες όσων έπλεαν στο ποτάμι.

Ο Άγιος Ρομανός αρχιεπίσκοπος τότε της Ρουέν έβλεπε αυτή την ανείπωτη καταστροφή με μεγάλη αίσθηση τρόμου. Γνώριζε όμως ότι έπρεπε να δράσει για να σωθεί η περιοχή από την καταστροφική κυριαρχία του Gargouille. Πληροφορήθηκε πως το πλάσμα ζούσε σε μια σπηλιά στις όχθες του ποταμού, και αποφάσισε να το συναντήσει εκεί και να κάνει ότι είναι δυνατό ώστε να βάλει τέλος στην τυραννία αυτή για πάντα. Παρόλο όμως που ζήτησε την βοήθεια των ντόπιων, δεν βρήκε κάποιον να τον συνοδέψει σε αυτή την ευγενή αποστολή, μέχρι που συνάντησε κάποιον φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο με την κατηγορία του φόνου. Αφού η ζωή του ήταν ήδη

καταδικασμένη δεν είχε τίποτα να χάσει αντιμετωπίζοντας ένα θανατηφόρο υδρόβιο δράκο στο λημέρι του, και έτσι δέχτηκε να ακολουθήσει τον αρχιεπίσκοπο.

Μόλις έφτασαν στην σπηλιά οι δύο γενναίοι άντρες, εμφανίσθηκε ο τρομακτικός δράκοντας με τα σαγόνια του ανοιχτά, έτοιμος να εξαπολύσει ένα καταρράκτη από νερό στέλνοντας τους σε ένα υγρό και φρικτό θάνατο. Αλλά καθώς το κύμα νερού που ήταν έτοιμο να εξαπολύσει το τέρας ανέβαινε στο στόμα του, ο Άγιος Ρομανός κινήθηκε προς το κτήνος και σηκώνοντας τα δυο του χέρια σχημάτισε με τα δάχτυλα του ένα σταυρό. Αμέσως η οργή του πελώριου τέρατος σταμάτησε, έκλεισε τα σαγόνια του και χαμήλωσε το κεφάλι του μπροστά στον επίσκοπο.

Τόσο απόλυτη ήταν η υποταγή του Gargouille που άφησε τον Άγιο Ρομανό να τον δέσει με ένα σκοινί αφήνοντας τον δολοφόνο να τον οδηγήσει πίσω στην Ρουέν. Οι

διψασμένοι για εκδίκηση χωρικοί μαζεύονταν στο πέρασμα του δράκου μέχρι την πόλη, όπου απαιτούσαν την καταδίκη του μέχρι τότε κυνηγού τους. Έτσι σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους ο δράκοντας θανατώθηκε όχι από νερό αλλά με φωτιά, μέχρι που το μόνο που μαρτυρούσε την ύπαρξη του ήταν ένας τεράστιος σωρός από στάχτη.

Αυτές τις ρίξανε στον ποταμό Σηκουάνας , αλλά ακόμα και μέχρι τις μέρες μας υπάρχουν αρκετά στοιχεία που μας θυμίζουν το Gargouille. Μεταφέροντας μέσα στο χρόνο τόσο το όνομα όσο και την ιδιότητα αυτού του δράκοντα να πετάει νερό. Είναι τα περίφημα Gargouilles που τα άγαλμα τους θα τα βρούμε να κοσμούν αναρίθμητες εκκλησίες και άλλα κτίρια στη Γαλλία αλλά και σε όλο τον κόσμο.cebdceadceb1-ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-4

Όσο για τον δολοφόνο, σε αναγνώριση της γενναιότητα και της αφοσίωση του στον αρχιεπίσκοπο του δόθηκε χάρη και αφέθηκε ελεύθερος. Και για πολλά χρόνια μετά κάθε αρχιεπίσκοπος της Ρουέν μπορούσε να δώσει χάρη σε ένα εγκληματία μια φορά τον χρόνο την ημέρα της αναλήψεως.